Het was niet de bedoeling dat het in mijn blog teveel over minder leuke dingen gaat. Maar die horen ook bij een wereldreis dus ik deel ze toch maar met jullie. Het is ook de reden dat deze blog een weekje later is dan gepland.
Al weer meer dan twee weken geleden waren we in Cusco in Peru. Vanuit daar gingen het naar 1 van de nieuwe 7 wereldwonderen: Machu Picchu. Cusco ligt op ongeveer 3400 meter en op die hoogte kan je last krijgen van hoogteziekte. Van de GGD had ik tabletten gekregen. En vanuit andere steden in Peru hadden we de hoogte rustig opgebouwd. In Araquipa, wat op 2300 meter ligt, ging het nog prima. Al merkten we daar al dat we sneller buiten adem waren.
Maar in Machu Picchu werd ik al niet echt lekker. Hoofdpijn, slapjes en weinig energie. Gelukkig is het daar zo indrukwekkend dat ik er echt van heb kunnen genieten. Maar toen we terugkwamen in Cusco ging het niet echt beter. Van de pillen voor hoogteziekte ging ik heel wazig zien. Alsof ik een bril nodig had voor veraf zien, dus zijn we langs een medisch centrum geweest. Het bleek inderdaad een bijwerking en ze vonden de voorgeschreven dosis vanuit Nederland ook wat hoog. Het advies was om met die medicijnen te stoppen. Dus met een ander oplap-pakket daar de deur uit om wat beter te voelen. En het advies om niet hoger te reizen dan waar we nu waren.
We hebben van te voren al bedacht dat Joris en ik soms dingen los van elkaar zouden doen. En omdat Joris geen last van de hoogteziekte had, leek dit een logisch punt. Ik zou aan het einde van de week alvast naar Chili doorreizen en de laagte opzoeken. En Joris zou de route van de Peru Hop bus afmaken naar La Paz. En daarna via Bolivia naar Chili doorreizen.
Maar het oplap-pakket was toch niet helemaal genoeg en het werd daarna wat erger. Ik vond het heel gek om te ervaren dat de plek waar je bent zo bepalend is voor hoe je je voelt. Het voelde alsof ik zou flauwvallen en een soort algehele malaise. Toen heb ik via het hotel weer hulp in het ziekenhuis gekregen en was het advies om naar een lagere plek te reizen. Omdat ik me te slecht voelde om alleen te reizen zijn we toch samen doorgereisd naar de hoofdstad van Chili, Santiago. Een paar uurtjes verder merkten we gelijk hoe fijn het is om ‘frisse’ lucht in te ademen en niet zo snel buiten adem te zijn. Het was heel fijn om daar bij te komen, al kwam er als toegift nog een buikgriep en verkoudheid overheen. Maar inmiddels voel ik mij een stuk beter.
We hebben nog een paar hogere plekken op de planning staan, dus ik kijk per plek wat ik doe. Nu voelt het heel fijn om maar zo’n 500 meter boven zeeniveau te zitten. Door het reizen kom ik er achter dat ik in het goede land geboren ben. Ik ga blijkbaar goed op laagte. Of andersom natuurlijk. Ik ga goed op laagte omdat ik daar geboren ben.
Ook hier geen bijpassende foto's van bijsluiters en medicijnendoosjes, maar wel nieuwe foto's bij de andere foto's.
